Είμαι μια μαύρη σκιά που τριγυρνάει τα βράδια.
Φορώ μια μάσκα υγρή και δε με βλέπει κανείς.
Έχω συχνά ακεφιά κι είναι τα μάτια μου άδεια
και μια ταμπέλα στην πλάτη ’ζητείται Πατρίς’.
Έχω ένα όπλο μικρό και δυο ολόχρυσες σφαίρες.
Ντύνομαι πάντα σχεδόν με τη μεγάλη στολή.
κλείνω το μάτι στο χρόνο και του κλέβω τις μέρες
και δεν ξεχνάω ποτέ την ενδέκατη εντολή.
Φτιάχνω αράχνης ιστό,
μαύρη σημαία κρατώ.
Μοιάζω με σπίτι κλειστό,
σαν φυλακή.
Είμαι καρύδι σκληρό και εξηγιέμαι στα ίσα.
Γνωρίζω κόλπα φτηνά αν χρειαστεί να κρυφτείς.
Ξέρω το αν και το πότε θα κάνω τη “νήσσα”
κι ακούω φωνές που μου λεν πως “τελειώνει η ελπίς”.
Έχω κεραίες στητές γι’ αυτό και βλέπω τα πάντα.
Είμαι συνήθως μπροστά όταν συμβεί το κακό.
Άλλες φορές αντιδρώ και άλλες κάνω στην μπάντα,
γι’ αυτό και τα ‘χω καλά με το μισό μου εαυτό.
Φτιάχνω αράχνης ιστό,
μαύρη σημαία κρατώ.
Μοιάζω με σπίτι κλειστό,
σαν φυλακή.