Ανάθεμα κι αν ξέρω πια
με μένα τι συμβαίνει.
Εκεί που ψάχνω λογική
η τρέλα παρεμβαίνει.
Γουστάρω την ασφάλεια,
γουστάρω και το ρίσκο.
Μ’ αρέσει η ποιότητα
μα με το “κιτς” την βρίσκω.
Όταν με στριμώχνουνε
τα υπαρξιακά μου
μπουκάρω μες το όχημα
κι αρχίζω τα τρελά μου.
Τσίτα τα γκάζια, τσίτα τα γκάζια!
Κράτα μωράκι μου γερά
κι άσε τα νάζια.
Τσίτα τα γκάζια, τσίτα τα γκάζια!
Κράτα μωράκι μου γερά
κι άσε τα νάζια.
“Να ζει κανείς ή να μη ζει;”
Ιδού η απορία.
Μ α όσο και να το `ψαξα
απάντηση καμία.
Τα όνειρά μου ξύλινα
κι εγώ με ένα πριόνι,
τα κόβω πιο στα μέτρα μου
να μην τα φάει η σκόνη.
“Μην ψάχνεις ψύλλους στ’ άχυρα”
μου λεν’ οι κολλητοί μου.
Κι εγώ μπουκάρω στ’ όχημα
κι αρχίζω το βιολί μου.
Τσίτα τα γκάζια, τσίτα τα γκάζια!
Κράτα μωράκι μου γερά
κι άσε τα νάζια.
Τσίτα τα γκάζια, τσίτα τα γκάζια!
Κράτα μωράκι μου γερά
κι άσε τα νάζια