Πετάς τασάκια πάνω στους τοίχους
κι εγώ την εικόνα σου φτιάχνω με ήχους
με μια κιθάρα που δεν έχει χορδές
Τα μάτια σου τρένα που ασύλληπτα τρέχουν
γραμμές στην αγάπη μου τώρα δεν έχουν
στο απόλυτο τίποτα μ’ έχεις δεμένο
μια λάμψη να είσαι κι εγώ στο σκοτάδι να ζω
Τίποτα στο τίποτά σου
στο στυγνό σου “άντε χάσου”
με κουρέλιασες κανονικά
Τίποτα στο τίποτά σου
απουσία είμαι μπροστά σου
παραβιασμένη κλειδαριά
Πετάς τα δώρα που σου ’χω φέρει
το βλέμμα σου κόβει σαν ένα μαχαίρι
και το ρολόι της αγάπης μας σπάει
ένα άγριο κύμα από μέσα σου βγαίνει
στα βράχια με ρίχνει μακριά σου με σέρνει
στο απόλυτο τίποτα μ’ έχεις δεμένο
μια λάμψη να είσαι κι εγώ στο σκοτάδι να ζω