Τι μάγια πες μου σ’ έχουνε ποτίσει
και μ’ έχεις πια για πάντα λησμονήσει
κι από ‘ναν έρωτα τόσο μεγάλο
μας μένει λίγη στάχτη τίποτ άλλο
κι από ‘ναν έρωτα τόσο μεγάλο
μας μένει λίγη στάχτη τίποτ άλλο.
Και όμως για φαντάσου τόσα χρόνια
αγάπη μου ‘χεις δείξει και συμπόνοια,
γι’ αυτό και με το νου μου το `χα βάλει,
πως πάμε στης αγάπης το λιμάνι,
γι’ αυτό και με το νου μου το `χα βάλει,
πως πάμε στης αγάπης το λιμάνι.
Γκρεμίσαν τα παλάτια που `χα κτίσει
και έχουν οι ελπίδες μου πια σβήσει
και μένει από ‘να έρωτα μεγάλο
η στάχτη απ το τσιγάρο τίποτ’ άλλο,
και μένει από ‘να έρωτα μεγάλο
η στάχτη απ το τσιγάρο τίποτ’ άλλο.
Και μένει από ‘να έρωτα μεγάλο
η στάχτη απ το τσιγάρο τίποτ’ άλλο,
και μένει από ‘να έρωτα μεγάλο
η στάχτη απ το τσιγάρο τίποτ’ άλλο.