Έπεσε η νύχτα φώτα χαμηλά
να μου δείχνουν όσα είχα
και όσα δε θα βρω ξανά
Είναι τόσο δύσκολο να είμαι μακριά σου
να σκέφτομαι τα βήματα που θα κάνα κοντά σου
μπαίνω μες το σπίτι και μυρίζω το άρωμα σου
ψάχνω να σε βρω μα βρίσκω μόνο την σκιά σου
θυμάμαι εποχές που εμείς είμασταν ένα,
μια καρδιά δυο χείλη ενωμένα
μόνος τα κατάφερα η αγάπη αυτή να σβήσει
θλίβομαι απ’ την θλίψη πόσο μου ‘χεις λείψει
Για αυτό μείνε στο παρελθόν
και άσε με στο παρόν
Γιατί να ονειρευτώ
όσα δεν θα ξανά βρω
που να στο ορκιστώ
σε ποιο σώμα ποιο θεό
κοίτα με καλά
δεν μ’ αναγνωρίζω πια,
είναι φυλακή
σ’ ότι βλέπω να ‘σαι εκεί.
Έφυγε η νύχτα
άδεια αγκαλιά
να θυμίζει όσα είχα
κι όσα δεν θα βρω ξανά.
πίστευα μπορούσα μακριά σου να αντεξώ
κομμάτια της καρδιάς μόνος να μαζέψω,
οι μέρες δεν περνούσαν οι σκέψεις με πονούσαν
ενοχές πολλές το μυαλό μου τυραννούσαν
χωρίς εσένα η ψυχή μου ανήκει πια στα βράδια
μόνη μου συντροφιά μου τα μπουκάλια που είναι άδεια
όσο προσπαθούσα μια διέξοδο να βρω
το μόνο που κατάλαβα ήταν πόσο σ’αγαπω
Για αυτό μείνε στο παρελθόν
και άσε με στο παρόν
Γιατί να ονειρευτώ
όσα δε θα ξανά βρω
που να στο ορκιστώ
σε ποιο σώμα ποιο θεό
κοίτα με καλά
δεν μ’ αναγνωρίζω πια,
είναι φυλακή
σ’ ότι βλέπω να ‘σαι εκεί
σ’ ότι βλέπω να ‘σαι εκεί
σε φίλους και γνωστούς λέω πως όλα είναι καλά
μα έχω το χαμόγελο της ψευτικές χαράς
Γιατί να ονειρευτώ
όσα δε θα ξανά βρω
που να στο ορκιστώ
σε ποιο σώμα ποιο θεό
κοίτα με καλά
δεν μ’ αναγνωρίζω πια,
είναι φυλακή
σ’ ότι βλέπω να ‘σαι εκεί
σ’ ότι βλέπω να ‘σαι εκεί