Μ`έπιασα πάλι μες το μαύρο μου το χάλι
Σε μια μπάρα καθισμένο να τα λέω με το μπουκάλι
Τριγύρω άδειες καρέκλες και καθρέφτες θολοί
Που όσο κι αν θέλουν δε με πείθουν ότι είμαστε πολλοί
Κάθομαι την τύχη μου και βρίζω
Το μυαλό μου δεν μπορώ να το ορίζω
Πνίγομαι απ`αυτά που δίπλα διάλεξα να έχω
Δεν τα`αντέχω μάλλον κοντά τους τρέχω
Τον ουρανό μου γεμίζω με προσευχές
Να ξεράσει αστέρια για να κάνω ευχές
Πάλι από λάθος μου λέω συγγνώμη στ’ άδικο
Ακόμα ψάχνω λουλούδι μοναδικό
Μια κουβέντα μου σκότωσε ότι αγαπούσα
Ένα αστέρι με πήγε εκεί που λαχταρούσα
Ένα λάθος μου γέμισε φίδια τα όνειρά μου
Σε δάκρυα ψεύτικα πίστεψε πάλι η σκιά μου
Το όνειρο που `χω θαμμένο στο χώμα
Με τα χέρια σκάβω για να το βρω ακόμα
Να το βγάλω να με δει να γελάω
Να το πετάξω ψηλά κι εκεί μαζί του να πετάω
Από τη θάλασσα που έσβησε τη φωτιά μου
Έμεινε σπίθα τελευταία εδώ κοντά μου
Που περιμένει ένα καλό αέρα
Για να φουντώσει και να κάψει άλλη μια γαμημένη μέρα
Μια σπίθα φτάνει τη φωτιά μου να φουντώσει
Μια κουβέντα μου ικανή ότι αγαπώ να σκοτώσει
Ένα λάθος μου κι άλλα φίδια να γεννήσει
Κι ένα πάθος μου κάτω να με γονατίσει
Ένα αστέρι είν` αρκετό πορεία να μου χαράξει
Κι ένα ψέμα ικανό να με κατασπαράξει
Μα ένα όνειρο κρυμμένο στο χώμα
είναι αυτό που με κρατάει ζωντανό ακόμα
Ένα πάθος μου γκρέμισε αυτά που έσερνα καιρό
Το δρόμο μου έχασα μπήκα σε μονοπάτι πονηρό
Μέσα σ` αυτό είδα πράγματα που με τρομάξανε
Πέσανε πάνω να με φάνε με χαράξανε
Παλάτια έχτισα σε ψεύτικα μάτια
Μα ο βοριάς μου τα `κανε συντρίμμια κομμάτια
Είδα κι ανθρώπους που μεγάλα λόγια λέγανε
Δεν τα πίστευαν στην αναποδιά μπουλεύανε
Μ` αυτούς τους άφησα να κάνουν ότι και παλιά
Να πιάσουν τη ζωή απ` τα κάτω τα μαλλιά
Να τη δούνε σαν δρόμο και να κάνουνε πιάτσα
Στον πρώτο νταβατζή να δώσουν ότι είχαν καβάτζα
Ότι μ` αγάπησε πάντα τα υποπτευόμουνα
Ότι με μίσησε δεν το φοβόμουνα
Όσοι με ψέματα μικρά με κερνούσανε
Και τα μεγάλα μ` ευκολία θα μπορούσανε
Να τα κεράσουνε γι’ αυτό έφευγα μακρυά
Έψαχνα αέρα ευνοικό για τη φωτιά
Μα και για το όνειρο που θα ‘παιρνε μαζί του και μένα
Για να με πάει εκεί λιγάκι στα χαμένα
Μια σπίθα φτάνει τη φωτιά μου να φουντώσει
Μια κουβέντα μου ικανή ότι αγαπώ να σκοτώσει
Ένα λάθος μου κι άλλα φίδια να γεννήσει
Κι ένα πάθος μου κάτω να με γονατίσει
Ένα αστέρι είν` αρκετό πορεία να μου χαράξει
Κι ένα ψέμα ικανό να με κατασπαράξει
Μα ένα όνειρο κρυμμένο στο χώμα
Είναι αυτό που με κρατάει ζωντανό ακόμα