Σκοτάδι δρόμος και χαμός
Ο εγωισμός τώρα πεθαίνει ψάχνω να βρω τ ’αληθινό
Και στη ψυχή μου αυτό που μένει
Μα πόσο δύσκολο τα κάστρα να γκρεμίσω
Αυτά που ‘χτίσαν οι ανθρώποι απ΄ το φόβο τους
Να εμπιστευθούνε ένα όνειρο πώς να τους πείσω
Κλείστηκαν μόνοι τους, είχαν το λόγο τους
Το μαύρο πέφτει κι η σκιά του δυναμώνει
Και το λευκό ένα ταξίδι αναψυχής
Που ολοένα όσο πάει και παλιώνει
Σε λίγο δε θα έχεις τι να θυμηθείς
Κι είναι τα μάτια σου μέσα στην υγρασία
Οι τοίχοι κλαίνε απ’ τη κλεισούρα της ψυχής
Για να ξεφύγεις απ’ το λήθαργο θες μια αιτία, μια σπρωξιά ή μια θυσία
Μα πόσο δύσκολο τα κάστρα να γκρεμίσω
Αυτά που ‘χτίσαν οι ανθρώποι απ΄ το φόβο τους
Να εμπιστευθούνε ένα όνειρο πώς να τους πείσω
Κλείστηκαν μόνοι τους, είχαν το λόγο τους
Μα πόσο δύσκολο τα κάστρα να γκρεμίσω
Αυτά που ‘χτίσαν οι ανθρώποι απ΄ το φόβο τους
Να εμπιστευθούνε ένα όνειρο πώς να τους πείσω
Κλείστηκαν μόνοι τους, είχαν το λόγο τους