Η μάνα μου τα όνειρα τα νιάτα της
τα μέτραγε τις νύχτες στον καθρέφτη
κι εγώ κρυφοκοιτούσα σαν τον κλέφτη
τα δάκρυα που τρέχαν απ’ τα μάτια της.
Η μάνα μου τα ξάγρυπνα τα χέρια της
τα σήκωνε πανιά για ν’ αρμενίσει
στη θάλασσα του πόνου να σκορπίσει
πουλιά τα νικημένα καλοκαίρια της.
Η μάνα μου κοιμάται σ’ έναν άδειο ουρανό
το μαύρο της παλτό έχει βάλει προσκεφάλι
κοιμάται κι ονειρεύεται το πιο ψηλό βουνό
τον άντρα, τη φωτιά και του θανάτου τη ζάλη.
Η μάνα μου κοιμάται σ’ έναν άδειο ουρανό
το μαύρο της παλτό έχει βάλει προσκεφάλι
κοιμάται κι ονειρεύεται εμένα να γεννώ
αγόρι λυπημένο, πιο χλωμό κι απ’ το φεγγάρι.
Της μάνας μου είμ’ εγώ, εγώ είμ’ η μάνα μου
εγώ κι οι πρόγονοί της απ’ τη Θράκη
εκείνοι που με βάφτισαν γεράκι
σουλτάνα μες στην ματωμένη πάνα μου.