Απ’ του χωρισμού τον πόνο
λίγο λίγο σιγολιώνω, σιγολιώνω,
κάθε μέρα που περνάει
με τσακίζει, με γερνάει, με γερνάει.
Θα με φάει αυτός ο χωρισμός μας,
γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας,
γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας.
Λόγια, σου `παν, πικραμένα
και με άφησες εμένα, αχ, εμένα,
τώρα ζούμε χωρισμένοι
σαν να είμαστε δυο ξένοι, αχ, δυο ξένοι.
Θα με φάει αυτός ο χωρισμός μας,
γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας,
γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας.
Από πέτρα πρέπει να `σαι
και γι’ αυτό δε με λυπάσαι, δεν λυπάσαι,
νύχτα μέρα υποφέρω,
δε θα ζήσω πια, το ξέρω, αχ, το ξέρω.
Θα με φάει αυτός ο χωρισμός μας,
γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας,
γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας.