Γιατί να κάθεσαι να λες
πως μ’ έδιωξες πολλές φορές
αλλού βρε εσύ να τα πουλάς
και δε σου φταίει ο λουλάς.
Για το δικό σου το σεβντά
που σαν το φίδι με κεντά
στο μαύρο βρίσκω λησμονιά
για τη δική σου απονιά.
– Ώιντες! Όπα! Ωχ! ωχ! ω!
Γιατί να κάθεσαι να λες
πως σαν κι εσέ δεν ειν’ πολλές
σα θέλω ρε, μα το σταυρό
χιλιάδες πιο καλές θα βρω.
Μια θα μ’ ανάβει το λουλά
κι άλλη θα κουβαλά ψιλά
τότε θα πάψεις πια να λες
θα με μπανίζεις και θα κλαις