Κλάψτε για έναν άνθρωπο και βγάλτε μια κραυγή
Να πεθάνει πρέπει αυτός;
Έχει κακώς!
Ο,τι συμβαίνει δεν είν’ ανάγκη να συμβεί
Κάντε την αλλαγή
Μη δίνετε το πιάτο σας
Ποιος λόγος να υπάρχει!
Έχει κακώς!
Καλό δεν είναι τίποτε, που ο άνθρωπος
Καλά δεν κάνει!
Η δυστυχία δεν μας ξεχνά
Κάθε πρωί όπως σηκώνεται ο ήλιος
Με τα σκοτάδια της κι αυτή χαράζει
Κι ο άνθρωπος τον άνθρωπο κατασπαράζει
Σαν το μεγάλο ψάρι που τρώει το μικρό
Έτσι είναι κι άρα έτσι
Είναι καλό
Κι όσοι πεθαίνουν χάνονται
Και πίσω δεν ξανάρχονται
η λύπη μας πια δεν τους νοιάζει
Κι η γης που έγινε τάφος τους
χαμογελά και χορταριάζει
Έχει καλώς
Όλοι την συνηθίσαμε την αδικία εδώ
Σαν να ‘τανε νερό σα να ‘τανε αέρας
Έχει κακώς
Και για τη αδικία μας έχουμε τόση σιγουριά
Όση δεν έχουμε ούτε και για το φως της μέρας
Έχει κακώς
Ο άνθρωπος τον άνθρωπο κατασπαράζει
Κακώς, κακώς, κακώς, έχει κακώς!