Στης μοναξιάς το δέντρο κάθισα
Και δίψασα και ρίζωσα
Και τίναξα τα φύλλα του
Και τον κορμό του ασήμωσα
Γιατί πολύ σ’ αγάπησα
Γιατί δεν αγαπώ εμένα
Γιατί ζωή δεν κράτησα
Κι αυτή την άφησα σ’ εσένα
Στης μοναξιάς το δέντρο κάθισα
Το χάραξα και μάτωσα
Περίσσευαν τα χέρια μου
Και για κλαδιά του τα `δωσα
Γιατί πολύ σ’ αγάπησα
Γιατί δεν αγαπώ εμένα
Γιατί ζωή δεν κράτησα
Κι αυτή την άφησα σ’ εσένα